Half term! ´Ruimte vullen met Bas´

Hoe was mijn half term aan de Rambert School? Ik heb een week vrij gehad, daarvoor hebben we op de laatste dag één voor één een gesprekje gehad met onze mentor. Mijn gesprek verliep heel goed en het kwam erop neer dat ze blij zijn dat ik op school zit. Ik moet met klassiek wat meer mensen opzij duwen en “de ruimte vullen met Bas”, zoals Paul het zei. Dat ben ik dan ook van plan te doen als ik in de balletles sta. Hij vroeg ook of ik al vrienden had gemaakt en gelukkig is dat het geval. Ook al sprak ik onlangs, toen we met een groot deel van onze klas uit eten gingen bij Wagamama, pas voor het eerst uitgebreider met sommige klasgenoten. We zijn gewoon met zo veel studenten in het eerste jaar, dat ik de helft alleen ’s ochtends begroet en dan na de lessen vriendelijk gedag zeg.  Ik had een nummer 77 bij Wagamama en het eten was heerlijk.

Elke vrijdag hebben we choreografie les en dat is echt een geweldige les. Op de een of andere manier leer ik in die les heel veel. Tot nu toe hebben we het vooral over verschillende methodes gehad om materiaal te genereren, bijvoorbeeld door middel van het kiezen van punten in de ruimte en dan bepaalde lichaamsdelen naar die punten te brengen, of door je nummers van je telefoonnummer te linken aan lichaamsdelen en die dan weer naar punten in de ruimte te brengen die ook een nummer hebben, of door een bestaande frase aan bewegingen te “inverten” zodat je alles wat je normaal met je armen, torso en hoofd doet probeert te vertalen naar je onderlichaam, en die ”invertion” kun je uiteindelijk met een partner gaan “bridgen” door er freezes in te brengen waar de ander op reageert door lichaamsdelen naar uitstekende lichaamsdelen in de freeze te brengen. Op al deze manieren ontstaat er heel veel nieuw materiaal. We werden opgedeeld in groepjes van vier om in een halfuur al dit materiaal aan elkaar te breien en dan het volgende half uur aan de rest van de groep te laten zien. Het ging er eigenlijk om dat je fout ging en dat dan niet laat zien. Je moet altijd performen. Alles wat je doet is een performance. Het ging eigenlijk verrassend goed, ook al dacht ik van tevoren dat het een fiasco zou worden.

Na de volle dag op school en een repetitie voor een stuk van een medejaargenoot voor de voorstelling tegen het eind van dit term fietste ik naar huis. Ik heb het idee dat ik hier meer fiets dan ik ooit in Nederland heb gefietst. Ik heb gelukkig wel een oer-Hollandse mint groene degelijke Nederlandse fiets die hier nog als anders is omdat bijna iedereen op een mountain bike rijdt. Mijn ouders zijn langsgekomen! Ik kon eindelijk mijn moeder laten zien waar ik woon. We zijn op zoek naar een restaurantje door de wijk Hounslow gelopen. Hounslow is een soort klein India waar ik om de hoek woon. Je hoort er eigenlijk niemand Engels praten op straat. Mijn ouders hebben allebei curry gegeten. Zaterdag heb ik ze mee de stad in genomen. We zijn van Covent Garden naar Trafalger Square gelopen. Daar hebben we in the National Gallery met onze vaderlandse trots alle schilderijen van Nederlandse Meesters eens goed bekeken. Het mooie is dat toegang voor de meeste musea gratis is. Na het licht nationalistische museumbezoek zijn we Soho ingelopen. Ook heb ik ze mee Oxford Street ingenomen en we hebben het rondje afgesloten met Picaddilly Circus. Het was gek om ngedag tegen ze te zeggen en ze weer op weg terug naar huis te sturen.

De rest van de week ga ik vullen met lessen volgen bij Pineapple Dance Studios, een baantje vinden, naar school om te oefenen, naar een voorstelling, misschien langs bij Joanna (een klasgenoot die terug is naar haar ouders op het platteland voor halfterm), uit eten met Hanna (huisgenootje), afspreken met vrienden en uit?! Genoeg te doen dus. Ik kijk nu al uit naar morgen, mijn dagje niets. Ook al moet er natuurlijk wel van alles gebeuren. De was moet gedaan worden en het is mijn beurt om de toiletten en afwasbakken schoon te maken, maar dat komt allemaal morgen wel. Nu ga ik lekker genieten van een film met mijn huisgenoten en een bounty, want daar heb ik gewoon echt zin in.

Bas, november 2011

Week 1 op de Rambert School

Maandag, de eerste dag op Rambert School waar iedereen zich op verheugde.  Het programma was niet spannend, maar het moest gebeuren: iedereen werd geregistreerd.  Mijn naam heb ik gelijk laten aanpassen, want die was verkeerd gespeld. Ik heb natuurlijk ook geen makkelijke naam voor Engelse begrippen. Na de gehele registratie ronde werden in de theaterzaal de leraren voorgesteld en nam de directeur samen met het eerste jaar de studiegids door.  Er volgde een typische gezellige Engelse “tea party”. We kregen de gelegenheid om met de leraren en ouderejaars te praten.
Maandag is ook mijn kook dag. Het werd pasta. Op dinsdag, woensdag en donderdag koken mijn drie andere huisgenoten. In het weekend zorg ik voor mezelf.

Mijn allereerste Rambert School balletles verliep goed. Het viel me op dat iedereen erg zijn best deed om goed over te komen op elkaar en de docent. Het is heel anders om in een klas te staan met alleen jongens. De balletlessen zijn gescheiden, omdat in de filosofie van Rambert Schoo ljongens aan andere dingen moeten werken dan de meiden. Ergens is dit natuurlijk wel logisch aangezien een mannen-  en vrouwenlichaam fysiek enorm van elkaar verschillen.  In klassiek repertoire doen jongens ook hele andere dingen dan meiden.

Vanaf dinsdag verliep de week eigenlijk heel snel. Ik heb mijn fiets drie keer over een brug de Thames over moeten slepen om elke keer bij de bank aan te komen en te horen dat er toch niet de juiste papieren waren om een rekening te kunnen openen. Uiteindelijk is het toch gelukt. Nu de gezamenlijke rekening geopend is kunnen we de tv aansluiten, internet afsluiten, water gas en licht betalen en natuurlijk de huur over maken naar de huisbaas. De huisbaas heeft ons al gelijk een lijst gegeven met aanpassingen aan het huis, die we moeten uitvoeren als we onze borg nog terug willen zien na het eerste contractjaar. Hoort de huisbaas dat niet te doen en niet wij?

De eerste week is, mede door al het geregel  verschrikkelijk  snel gegaan. Het weekend ging jammergenoeg nog veel sneller. Ik kreeg namelijk  bezoek uit Nederland. Etienne, mijn beste vriend kwam mij opzoeken, wat een vreemde gewaarwording was. Een bekende in een voor mij nog onbekende en nieuwe  stad. Etienne en ik hebben er meteen een feestje van gemaakt,  we hebben mijn eerste week afgesloten door het nachtleven van London in te duiken. Zelfs in een grote stad als London is de weg naar huis toch makkelijk te vinden. De N9, opstaphalte Trafalgar Square, richting Heathrow Terminal  5 rijdt elke 10-15 minuten. Ik was blij om vanochtend in mijn eigen bed, in mijn eigen kamer wakker te worden. Want ik voel me hier prima thuis.